Mijn voettocht naar rome

Op de gallery staan ook foto’’s van de laatste etappes en aankomst in Rome.

Klik hier om naar de gallery te gaan

Om 11 uur 15 liep ik vanmorgen het portaal binnen van de Basiliek van Sint Jan van Lateranen. Daarmee is mijn reisdoel bereikt en is mijn voettocht precies 3 maanden na mijn vertrek op 24 maart, afgesloten.

Het laatste deel van mijn voettocht gaat vanaf het noorden van Rome via een voor mij bekende route richting centrum. De Tiber steek ik bij de Ponte Milvio over en daarna volg ik de Via Flamina tot aan het Piaza del Popolo. Hiervandaan gaat het door de Via del Corso - de flaneer- en winkelstraat van Rome- naar het beeldbepalende (maar niet in een erg nette omgeving) harmonieerende monument van Victor Emmanuel op Piaza Venezia. Op enkele honderden meters hiervan verbleef ik een maand in het najaar van 2002. Vervolgens loop ik langs het Forum naar het Collosseum en ten slotte over de Via San Giovanni naar de Sint Jan van Lateranen. Deze laatste etappe loop ik heel bewust stap voor stap voortdurend denkend aan de vele dagettapes die ik de afgelopen 13 weken heb afgelegd. Voor het eerst zie ik niet meer uit naar het eind van de tocht. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat het over een uurtje erop zit. Een gevoel van spijt dat het zometeen voorbij is, heb ik niet. Wel een groot gevoel van tevredenheid en ook dankbaarheid dat alles zo goed verlopen is.

Bij de Basiliek van Sint Jan van Lateranen staat F. op mij te wachten met eeen prachtige bos bloemen die ze ook namens onze kinderen aanbied. Ook onze vrienden Anton en Adriana uit Rome zijn aanwezig. Ze zijn al 30 jaar onze vrienden. Voordat we elkaar uitgebreid begroeten loop ik eerst de kerk binnen. Pas daarna is de cirkel rond en komt een groot gevoel van tevredenheid over me heen.

Voor een echte terugblik is het nog te vroeg. Ik beperk mij nu tot een paar hoofdzaken. Ik ben geweldig blij dat ik een wens van 10 jaar ook daadwerkelijk uitgevoerd heb. Anders dan ik vooraf verwachtte, heb ik geen seconde spijt gehad. Wel was het fysiek zwaarder dat ik had kunnen vermoeden. Mijn niet optimale fysieke gesteldheid is daar ongetwijfeld debet aan.
Tenslotte zal mij vooral het geweldige meeleven en het in gedachten meelopen van zovelen om mij heen bijblijven. Dit is niet alleen een geweldige stimulans geweest maar heeft mijn voettocht anderzinds ook tot een heel speciale gebeurtenis gemaakt!
Voorlopig wil ik afsluiten met een laatste oproep aan al diegenen die nog gewacht hebben om een bijdrage te verstrekken voor het goede doel om dit alsnog te doen. Enige aarzeling of ik het uberhaupt wel zou halen is nu niet meer nodig!
Bijdragen gaarne op:
F.M.A.Klaassen. 55.01.30.365 van ABN-AMRO te Vught o.v.m. van Moeder en Kind.

Anguillara - La Storta 20 km

Anguillara is een mooi plaatsje maar de uitvalsweg richting Rome is gewoon lelijk. Er is maar raak gebouwd. Grote gebouwen naast kleine en vaak afschuwelijk lelijk. Nogal wat van deze gebouwen staan leeg of te koop. Deze lelijkheid duurt ruim 3 km. In Osteria Varese krijg ik echt het gevoel dat ik nu echt het laatste stuk weg naar Rome insla. De afstand naar het centrum van Rome is nu nog maar een kleine 30 km. Vandaag probeer ik aan de buitenkant van de stad te komen, zodat ik tot zondag nog maar een korte ettape voor de boeg heb. In La Storta kom ik weer op de Via Cassia terecht die hier al het karakter heeft van een uitvalsweg van de stad Rome. Het voordeel is dat ik over trottoirs kan lopen. Het nadeel is dat het erg druk is met veel op en afritten waardoor het goed uitkijken is geblazen. Ik stop een paar km voor de grote rondweg om Rome.

Nog een korte opmerking:
Zoals ik al eerder aangaf hoop ik zondag a.s. mijn voettocht te voltooien als ik bij de Basiliek van Sint Jan Lateranen aankom.
In het programma gedane zaken van omroep brabant word ik geinterviewd (van 12.00-13.00)over mijn aankomst in Rome en mijn voettocht. Voor degene die omroep brabant niet kunnen ontvangen kan dit wel via internet nl: www.omroepbrabant.nl Links boven “live radio” aanklikken, volgens Rutger Dalenoord werkt dit.

Sutri - Anguillara 26 km

Vanuit Surti gaat het een klein stukje over de Cassia maar dan buig ik af in zuid westelijke richting, richting het Lago di Bracciano. Dit is echt nog een forse inspanning met veel stijgen en dalen. Mar een mooie route is het wel. Waarschijnlijk hebben de Nederlandse vakantiegangers met caravan dat ook ontdekt. In grote getale komen ze mij tegemoet. Het lijkt wel of ze met z’n allen een toertocht georganiseerd hebben. Het valt mij op dat het steeds de man is die de auto bestuurd.
Ik heb dat nooit begrepen dat mannen met alle geweld zelf willen rijden. Als ik ook maar even de kans krijg laat ik F. rijden. Dan kan ik ondertussen wat anders doen zoals kaartlezen of gewoon een lezen. Na een kleine 15 km kom ik bij het meer aan dat fors van omvang is. Als ik alles bij elkaar optel dan heb ik al langs heel wat meren in Italië gelopen. Eerst het Garda meer toen het Lago di Bolsena, Het Lago di Vico en nu het Lago di Bracciano. Nu word ik nog een echte deskundige. Dit meer kan ik wel steeds goed blijven zien omdat mijn tocht dicht langs de oever van het meer gaat. Het ligt er schitterend blauw bij. Het is duidelijk dat het toeristen seizoen nog niet echt begonnen is. Overal is het nog erg rustig. In de loop van de dag wordt het weer behoorlijk warm. De afkoeling is maar heel tijdelijk geweest. In Agillara hebben we onderdak. Ook dit stadje is prachtig geconserveerd.

San Martino al Cimino - Sutri 25 km

Bij het verlaten van San Martino heb ik toch nog even moeite om de juiste weg naar het Lago di Vico te vinden. Een ambachtelijke garage houder helpt mij graag. Op zijn werkbank lichtelijk bedekt met smeerolie tekent hij mij de weg uit. Ik moet vooral opletten dat ik bij de madonnino (klein maria beeld) rechts af ga. De weg gaat over een kleine afstand steil omhoog maar na een paar kilometer is dat leed geleden. In de vroege ochtend bellen de kinderen alledrie en ze zijn ook alledrie op weg naar hun werk. Ik vraag mij af nadat ik de telefoongesprekken voor mijzelf nog even de revue laat passeren (ik heb daar alle tijd voor) of het toevallig is dat ze mij bellen als er gewerkt gaat worden. Ik zal ze het later eens vragen. Als ik langs het meer loop kom ik een aantal keren dezelfde twee wielrenners tegen. Ik vraag mij af hoe dat kan tot ik mij realiseer dat ze om het Lago di Vito heen hun rondjes draaien. De route is erg mooi onder een bladerdek dat nog lichtjes nadrupt van het onweer van vannacht. Het meer - ook het Lago di Vito vulkaanmeer- zie ik weinig omdat het verscholen ligt achter de bomen. Bij Punta del Lago verlaat ik het meer en even verder bij Ronciglione sla ik af naar het westen. Ronciglione is ook weer zo’n stadje met een mooi centro historico. Heel goed geconserveerd en gerestaureerd. Zo’n 5 km naar het zuid westen bereik ik Sutri en ben weer even op de Via Cassia. Nog 50 km naar Rome. Omdat ik morgen langs het meer van Braccone mijn tocht vervolg zal het voor mij wel een aantal kilometers meer zijn maar het reisdoel komt nu wel heel erg dichtbij.

Marta- San Martino al Cinino 26 km

Bij het vertrek merk ik al dat dit een goede lopdag wordt. Het is elke keer weer een verassing om te weten hoe je je voelt. Soms zoals vandaag zit de vlotte tred er vanaf het begin in. Een andere keer voel je al meteen dat het een zware dag wordt. Ik weet inmiddels dat er van tevoren geen pijl op te trekken is. Maar vandaag incasseer ik de meevaller graag. Tot Viterbo gaat het langs een redelijk drukke weg. Aanvankelijk gaat het nog wel maar de laatste kilometers naar Viterbo is het echt oppassen geblazen. Ik loop vrijwel dwars door Viterbo. Een historisch stadje met een bekende Universiteit. In de oorlog en daarvoor had de stad niet een al te beste (zwarte) reputatie, heb ik mij door onze Italiaanse vrienden laten vertellen.
Aan de rand van Viterbo ontmoet ik een Italiaanse jongen die opvallend goed engels spreekt en mij de weg wijst naar San Martino en naar het Lago di Vico. Ik was hier voor het laatst (en het eerst) in het voorjaar van 1972 toen we vanuit Rome een weekendje naar Viterbo gingen. De tocht langs het meer ontslaat om voor een heel eind langs de Via Cassia te lopen. Dit betekent wel een omweg maar dat is het mij wel waard. Ook zal er meer geklommen moeten worden. Niet al te laat kom ik in San Martino aan. Vrij kort nadat ik mijn bestemming bereikt heb barst er een geweldig noodweer los. Later blijkt dat het gelukkig wat koeler is. Dat is een welkome afwisseling van de hitte van de laatste dagen.

Lago di Bolsena- Marta 20 km

Mijn route gaat vandaag langs de westoever van het Lago di Bolsena die aanmerkelijk mooier en rustiger is dan die aan de oostkant. Bovendien kan ik hier dicht langs het meer lopen dat er rimpelloos bij ligt. Opnieuw ligt er een lichte sluier over het water. Halverwege mijn tocht langs het meer stopt een groenteboer die zijn auto en handel heerlijk laat besproeien door een irrigatie sproeier. Ik moet echter goed timen om niet erg nat te worden. In de Po-vlakte ik mij dat al een keer gebeurt. Alhoewel met deze hitte zou wat afkoeling ook geen ramp zijn.
’s Ochtends vroeg krijg ik nog een telefoontje van Richard L’ die mij succes wenst met mijn laatste week. Voorbij het meer op weg naar Marta volg ik een drukke weg die mij morgen een eindje voor Viterbo even weer op de Via Cassia brengt.

Rustdag Montefiascone

De rustdag brengen we door in Hotel Ronditella in Montefiascone. Er zijn een aantal Hollandse toeristen met wie we ons heel gezellig en interessant kunnen onderhouden. De meeste hebben heel wat opgereisd en behoorlijk wat ervaringen worden uitgewisseld. Mijn voettocht heeft de nodige interesse en ik merk steeds meer dat ik over de voorbereidingen en de tocht veel te vertellen heb. Als dat maar goed gaat. Straks zeggen ze nog daar heb je hem weer met zijn verhalen. Over een rustdag is niet veel te vertellen. Daarom vandaag iets over mijn uitrusting. Die ben ik vandaag nog eens kritisch gaan bekijken met oog op mijn verwachte aankomst a.s. zondag. Als ik zo de hele inhoud van mijn rugzak bekijk dan is het een heel zooitje ongeregeld. Kleren, verkleedkleren, lichte schoenen, zaklampje, iets om op te zitten (zitlap) en allerlei andere spullen. Er zitten spullen bij die ik heel veel heb gebruikt maar ook dingen die ik niet heb zoals het kleine zaklampje. Maar als ik opnieuw zou vertrekken zou ik die zeker weer meenemen. Bij de spullen die ik heel veel gebruikt heb zitten nogal wat voorwerpen die ik ter gelegenheid van mijn afscheid van de BOM van mijn collega’s cadeau kreeg. Nogal wat kleine voorwerpen vervoer ik bij elkaar in twee Oroblue
Netjes die F. cadeau kreeg van de familie Trompenaars. Normaliter worden deze zakjes gebruikt om bh’s en ander fijngoed in te wassen. Mijn rustzak heeft tot nu toe prima gedaan. Meer dan genoeg ruimte en hij zit als gegoten. De inhoud (11 tot 12 kilo) was wel wat aan de zware kant maar ik heb al gezegd dat ik niet teveel spullen heb meengenomen. Ik heb wel verkleedkleren voor ’s avonds bij mij en een paar lichte schoenen. Een echte wandelaar zou dit misschien niet doen maar dat weet ik ook niet zeker. Als ik het zo het geheel bekijk dan bekruipt mij met nog 1 week voor de boeg al een beetje een licht gevoel van weemoed. Elke dag (’s ochtends en ’s middags) het inpak en uitpak ritueel. Alles heeft z’n vaste plaats. Ik ben mij er een beetje aan gaan hechten. Een mens is ook maar een merkwaardig wezen.

Centeno- Lago di Bolzano 25 km.

Nu ik in Lazio ben wordt het gevoel sterker dat ik nu echt aan mijn laatste etappe van zo’n 140 km ben begonnen. Dat betekent dat mijn streven om op zondag 22 juni in Rome aan te komen, geen al te grote problemen meer hoeft op te leveren. Maar ik ben mij ervan bewust dat je de huid niet moet verkopen voordat de beer geschoten is. Mijn gemoedstoestand is als de gele trui drager in de Tour de France die met 10 min. voorsprong op nr.2 aan de vooravond van de laatste etappe zegt dat er nog van alles kan gebeuren.
Niet alleen de naam van het gebied is veranderd, maar Lazio is echt anders dan Toscane. Ik zie uitgestrekte dalen en alleen maar in de verte de contouren van de Appenijnen. De Via Cassia gaat dwars door Acqua Pondente, een mooi slavenstadje, met ook hier een prachtig Centro Storico. Niet veel later kom ik in San Lorenzo Nuova, de toegang tot het Lago di Bolzano, een van de grotere meren van Italie en een bekend vakantiecentrum. Vanuit de hoogte zie ik het meer onder een dichte nevelsluier liggen, vanaf hier is het nog een aantal kilometers voordat ik daadwekelijk bij het Lago ben. ’s Avonds eten we in een lokale Tratoria een heerlijk ouderwetse Bucattini Matriciana, (F. haar favoriete gerecht) en een smakelijk visje uit het meer. Morgen een rustdag, een flesje wijn kan dus geen kwaad.